Найруулагч Камал Альжафари Израйлын цэргийн хүчний хураан авсан архивын дүрс бичлэгүүдийг ашиглан Палестины түүхийг өгүүлсэн шинэ бүтээлээ танилцууллаа.
“Fidai” гэдэг нь араб хэлээр нийтийн сайн сайхны төлөө амиа зориулахад бэлэн хүнийг илэрхийлдэг бөгөөд найруулагч Камал Альжафари энэхүү нэршлийг өөрийн коллаж төрлийн баримтат кинондоо ашиглажээ. Энэхүү бүтээл нь 1982 онд Ливаны иргэний дайны үеэр Израйлын цэргийн хүчин Бейрут дахь Палестины судалгааны төвөөс хураан авсан архивын баримтуудад тулгуурласан байна. Палестины түүхтэй холбоотой ном, сонин, дүрс бичлэгийн ихэнх хэсэг өнөөг хүртэл Израйлын армийн мэдэлд байгаа гэж үздэг.
Нууц аргаар олж авсан эдгээр дүрс бичлэгүүд нь улс төрийн дарангуйллын ул мөрийг хадгалж үлдсэн бөгөөд дүрсний чанар муу, зураастай хэдий ч монтажийн тусламжтайгаар Палестинчуудын олон арван жилийн турш амссан хүчирхийллийн дүр зургийг харуулдаг. Британийн мандатын үе болон дараа дараагийн үеийн Израйлын цэргийн үйл ажиллагааг харуулсан хар цагаан дүрсүүд нь нураагдсан байшин, айдаст автсан хүүхдүүд болон амиа алдсан иргэдийн дүр төрхөөр дамжуулан үйл явдлын үргэлжлэлийг илтгэдэг.
Энэхүү кино нь зөвхөн баримт бичлэгүүдийг нэгтгэсэн бүтээл бус, харин түүхэн үйл явцад хөндлөнгөөс оролцсон уран сайхны илэрхийлэл болжээ. Израйлын эрх баригчдын зүгээс бичлэгүүд дээр нэмсэн доромжилсон тайлбаруудыг найруулагч улаан будгаар дарж, оронд нь Палестины зохиолч Гассан Канафанийн шүлгүүдээс ашиглан тэдгээр дүрсүүдэд хүнлэг шинжийг эргүүлэн оруулахыг зорьсон байна. “A Fidai Film” бүтээл нь 10 дугаар сарын 16-наас эхлэн True Story платформ дээр гарч эхэлнэ.
Дэлгэрэнгүйг эх сурвалжаас харах
↓Эх сурвалжийг нээх ↓
In Arabic, “fidai” means someone willing to sacrifice themselves for the greater good. Borrowing this word, which is at times used in a military context, for his collage film, Palestinian film-maker Kamal Aljafari stages a potent uprising of images against the tide of propaganda and historical erasure. Much of the film draws on archive materials once housed in the Palestine Research Centre in Beirut. In 1982, during the Lebanese civil war, Israeli forces raided the centre and seized the archive. Most of these documents on Palestinian history – books, newspapers, audiovisual artefacts – are believed to still be in the hands of the Israeli army.
Obtained through clandestine means, the footage that resurfaces in Aljafari’s film bears the physical traces of political suppression. The images are scratched, grainy and pixelated, yet through the power of montage they evoke startling visual parallels that point to the relentless violence endured by Palestinians through the decades. Black-and-white film taken during the British mandate show soldiers patrolling the streets and inflicting violence upon the Indigenous population; similar acts then committed by Israeli forces. In place of a chronological order, the editing builds a sense of continuity through recurring images. Time and time again, we see torn-down houses, terrorised children and the bodies of Palestinians murdered by occupation forces.
More than simply a work of compilation, the film also performs its own historical intervention. Many of the reels are imprinted with pejorative captions added by Israeli authorities, which Aljafari covers in streaks of red paint. In their place are excerpts from poems by Palestinian authors such as Ghassan Kanafani, whose words return a sense of humanity to these past images. Through these strategies of reclamation, Aljafari’s film brings liberation, if only momentarily, to a captive archive.
