Штутгартын их сургуулийн судлаач дэлхийн маш нам орбитод хиймэл дагуулыг тасралтгүй байрлуулах боломжтой технологийн шийдлийг санал болгов.
Дэлхийн гадаргуугаас 100-450 км-ийн өндөрт орших “Маш нам орбитод” (VLEO) хиймэл дагуулыг байрлуулах нь алсын зайн тандалт, холбоо, радарын үйл ажиллагаанд давуу талтай. Гэвч энэ бүсэд агаарын эсэргүүцэл их байдаг тул хиймэл дагуулууд тойрог замаа хадгалахын тулд байнгын хөдөлгүүрийн ажиллагаа шаарддаг.
Одоогийн байдлаар энэхүү хөдөлгүүрт ксенон зэрэг үнэтэй хийг түлш болгон ашигладаг нь сансрын аппаратын ашиглалтын хугацааг хязгаарлаж байна. Штутгартын их сургуулийн докторант Франческо Романо arXiv цахим хуудсанд нийтлүүлсэн судалгаандаа энэ асуудлыг шийдвэрлэх шинэлэг аргыг танилцуулжээ.
Тэрээр хиймэл дагуулын хөдөлгөөнд саад болж буй агаар мандлын молекулуудыг плазмын хөдөлгүүрт түлш болгон ашиглах загварыг боловсруулсан байна. Энэхүү технологи нь хиймэл дагуулыг нэмэлт түлшгүйгээр маш нам орбитод тодорхойгүй хугацаагаар тогтвортой байлгах боломжийг олгох юм.
Дэлгэрэнгүйг эх сурвалжаас харах
Эх сурвалжийг нээх ↓
Choosing what orbit to put a satellite in always comes with trade-offs. When it comes to Very Low Earth Orbit (VLEO), between 100-450 km, there are distinct advantages. Remote sensing cameras can take better pictures, comms and radar require less power, and atmospheric drag will automatically clean up dead satellites. But there’s also a cost – air friction requires any satellite in this orbit to use an engine near constantly to stay in orbit, which in turn requires fuel – typically in the form of expensive gases like Xenon. So, as part of his PhD thesis at the University of Stuttgart, which is available in arXiv, Francesco Romano decided to solve that problem by using the very air molecules that cause that friction as fuel for a plasma engine to keep satellites aloft indefinitely in VLEO.
