Украйны нийслэл хотын оршин суугчид пуужингийн цохилт болон байлдааны ажиллагааны байнгын аюул заналхийллийн дор амьдарч байгаа ч өдөр тутмын энгийн хэмнэлээ хадгалахыг эрмэлзэж байна.
Киев хотод баллистик пуужингийн аюул заналхийлэл үргэлжилсээр байгаа ч иргэд театрт очих, кафед үйлчлүүлэх зэрэг энгийн амьдралын хэв маягаа хадгалахыг хичээж байна. Гэсэн хэдий ч дайны бодит байдал эдгээр энгийн үйлдлүүдийг үргэлж дагаж байдаг бөгөөд саяхан болсон пуужин болон нисгэгчгүй онгоцны цохилтуудын улмаас олон хүн гэмтсэн байна. Энэхүү цохилт нь АНУ-ын Конгресс ОХУ-ын эсрэг хориг арга хэмжээг чангатгах тухай хуулийн төслийг баталснаас хэдхэн цагийн дараа болжээ.
Украйны иргэд кафе, олон нийтийн газруудад байршуулсан QR кодуудыг ашиглан цэргийн анги нэгтгэлүүдэд хандив өргөх зэргээр батлан хамгаалах салбараа дэмжих үйл ажиллагааг үргэлжлүүлсээр байна. Дайны улмаас олон хүн цэргийн албанд татагдсан нь урлаг, соёлын салбарт ч нөлөөлж байгаа юм.
Олон улсын нөхцөл байдлын хувьд түүхэн дурсамж, газар нутгийн ач холбогдол нь өөр өөр үеийн гэрчүүдийн нүдээр харилцан адилгүй харагдаж байна. Тухайлбал, Польшийн Сопот хот нь 1939 онд Германы цэргийн штаб байрлаж байсан түүхтэй ч өнөөдөр энх тайван газар хэвээр байна. Энэхүү түүхэн баримт нь Украйны иргэдийн хувьд нэгэн газарт олон хувилбарын түүх зэрэгцэн оршиж болохыг сануулж байна.
Дэлгэрэнгүйг эх сурвалжаас харах
↓Эх сурвалжийг нээх ↓
Sometimes, where I live in Kyiv, I hear people say: “This feels pre-war.” It refers to situations that remind us of what life was like before. You could call it a “sense of normalcy”.
For example, it refers to being able to walk around at night, travel abroad or plan your life at least six months in advance. Simple, everyday things have become a lost luxury.
Sometimes people say this phrase simply because they feel that the war isn’t completely occupying their entire mental space: while attending a play at the theatre, for example, or reading arguments about Eurovision. But this ability to mentally transport yourself back in time doesn’t remove the reality that will never let you forget where you are. We are in a place where a theatre performance is overshadowed by the threat of ballistic strikes. Where musicians who could have gone to Eurovision are serving in the army. Where a drone yesterday crashed into the coffee shop that people are used to getting their morning coffee from. But today the coffee shop is reopening, and people head over to their new location for a cappuccino, scanning the QR codes posted everywhere, codes that can be used to donate to the military units the coffee shop supports. It’s a place where the missiles and drones strike suddenly. Just this week, another salvo in Kyiv and other cities. More than two dozen injured only hours after US Congress passed a sanctions bill allowing the country to target Moscow.
Recently, I had the opportunity to visit Poland for a few days. The seaside in Sopot, located very close to Gdańsk, is now a very peaceful place. In 1939, Hitler was here with his army. A hotel on the shore served as his headquarters during the invasion of Poland. It is well known that he adored this region. Was this his “happy place”? In 2009, Putin stayed at the same hotel to mark the 70th anniversary of the start of the second world war. All of this, against the backdrop of carefree tourists, made me reflect on the fact that every place has different stories associated with it over time.
I began to think about it when I returned to Kyiv. Sitting on the banks of the Dnipro River one day, I recalled my feelings in Sopot. I thought that a place has as many versions as it has witnesses, and these versions can exist in the same place at the same time.
