Геодезийн шинэ судалгаагаар Дэлхийн туйлууд өндөрсөж, экваторын бүс дэх овгор хэсэг багасч байгаа нь тогтоогджээ.
Аристотелийн нэрэмжит Тессалоники их сургуулийн профессор Христофорос Коцакис Дэлхийн хатуу гадаргын хэлбэр өөрчлөгдөж буйг илрүүлсэн судалгаагаа есдүгээр сарын 9-нд “JGR Solid Earth” сэтгүүлд нийтлүүлжээ. Тэрээр дэлхийн байрлал тогтоох хиймэл дагуулын системийн (GNSS) өгөгдөлд дүн шинжилгээ хийх шинэ аргыг боловсруулж, гадаргын хэв гажилтыг нарийвчлан судалсан байна.
Судалгааны үр дүнгээс үзэхэд 2011-2015 оны хооронд Дэлхийн туйлууд өндөрсөж, экваторын бүсийн овгор хэсэг жилд дунджаар нэг миллиметрээр багасчээ. Энэхүү өөрчлөлтийн хурд нь 1997-2000 оны үеийнхтэй харьцуулахад хоёр дахин нэмэгдсэн үзүүлэлт юм. Хэдийгээр 12,756 км голчтой гаригийн хувьд энэ нь маш бага хэмжээ боловч сүүлийн арван жилд өөрчлөлтийн хурд 0.4 миллиметрээр хурдассан нь анхаарал татаж байна.
Энэхүү үзэгдлийн гол шалтгаан нь туйлын мөсөн бүрхүүл хайлж байгаатай холбоотой аж. Мөс хайлснаар газрын царцдаст ирэх даралт багасч, туйлын бүс нутаг аажмаар өндөрсөж байгаа бол экваторын бүсэд усны хуримтлал нэмэгдэж, жингийн хуваарилалт өөрчлөгдсөнөөр ийм хэв гажилт үүсдэг байна. Гэсэн хэдий ч далай тэнгисийн түвшний өөрчлөлтийг тооцвол Дэлхий эсрэгээрээ илүү хавтгай хэлбэртэй болох хандлага ажиглагддаг тул хэмжилтийн аргачлалаас хамааран дүгнэлт өөр байж болно.
Профессор Коцакис хиймэл дагуулын өгөгдлийг Дэлхийн таталцлын хүчний хэмжилттэй харьцуулан судалсан боловч хоёр үзүүлэлт бүрэн нийцээгүй байна. Энэхүү зөрүү нь гадаргын хэлбэр болон таталцлын өөрчлөлт нь хоорондоо бүрэн уялдаагүй болохыг харуулж байна. Цаашид эдгээр хоёр аргыг хослуулан ашиглах нь Гренланд болон Антарктидын мөсөн бүрхүүлийн хайлалт, далайн усны массын шилжилтийг хянахад илүү үр дүнтэй байх боломжтой юм.
Дэлгэрэнгүйг эх сурвалжаас харах
↓Эх сурвалжийг нээх ↓
The solid Earth is slowly becoming rounder, and the trend is gathering pace. A new study describes the poles rising and the equatorial bulge shrinking by about a millimetre a year, twice the rate measured in the late 1990s.
Despite appearances, our planet is not a perfect sphere. Because it spins, it is slightly flattened at the poles and swollen around the equator, a detail that is easy to overlook.
That outline is not set in stone. It changes gradually, in a way nobody could see with the naked eye, yet it reflects the upheavals the planet is going through right now. And, as it turns out, the process is speeding up.
A New Method, a Measurable Shift
According to a study published on 9 September in the journal JGR Solid Earth, the solid part of the planet is growing steadily rounder. Its author, Christoforos Kotsakis, a professor of geodesy at the Aristotle University of Thessaloniki in Greece, reached this conclusion by developing a new way of analysing data from global navigation satellite systems (GNSS). Such measurements track deformations of the Earth’s surface, even though stations are scarce near the poles and across the oceans.
The figures are tiny. Between 2011 and 2015, the poles rose while the equatorial bulge shrank by roughly one millimetre per year, which is next to nothing for a planet whose equatorial diameter reaches 12,756 kilometres. Still, the rate has doubled compared with 1997-2000, when the Earth was rounding by about 0.5 millimetre per year. That works out to an extra 0.4 millimetre of rounding per decade.
Melting Ice, With A Twist From The Oceans
The biggest driver is the melting of the polar ice sheets. Once the ice is gone, the pressure it put on the Earth’s crust eases, and the crust can slowly rise. Around the equator, the opposite occurs: extra mass adds weight and flattens the bulge a little.
That finding covers only the solid Earth. Include the oceans and the result reverses: the planet becomes more flattened, by about 0.8 millimetre per year, as water accumulates toward the equator. Whether Earth is getting “rounder” depends entirely on what you choose to measure.
A New Way to Measure Climate Change
These shape changes could become a valuable tool for gauging what human activities do to the planet. Kotsakis also compared the satellite data with measurements of Earth’s gravitational field, which shifts with the distribution of masses. The two did not line up perfectly, showing that changes in shape and changes in gravity are not fully synchronised.
Still, the gap between the two sets of measurements is no reason to discard either one. Futura reports that they remain complementary, and using them jointly could sharpen the tracking of climate change, in particular the ice loss in Greenland and Antarctica and the shifting of ocean water masses.
Enjoyed this article? Subscribe to our free newsletter for engaging stories, exclusive content, and the latest news.
