Өдгөө 94 настай Дик Мотта бол сагсан бөмбөгийн ертөнцөд хөдөлмөрийн үнэ цэнийг бүхнээс дээр тавьж, өөрийн гэсэн өвөрмөц мөрөө үлдээсэн эрхэм юм. Фермер гэр бүлд өсөж, хөдөө аж ахуйн хатуужил дунд хүмүүжсэн тэрээр NBA-д дөрвөн өөр арван жилийн турш ажиллахдаа 1978 онд “Вашингтон Буллетс” багийг аваргын тавцанд хүргэж, 1971 онд лигийн шилдэг дасгалжуулагчаар тодорч байсан түүхтэй.
Моттагийн дасгалжуулах арга барил нь түүний зан чанар шиг ширүүн бөгөөд шулуун байлаа. Тэрээр тоглогчдоо зоригжуулахын тулд багийн хувцас солих өрөөнд амьд бар оруулж ирэх, эсвэл удирдлагуудын хийсэн тоглогч солилцоог эсэргүүцэж талбайд дөрвүүлээ тоглох зэрэг этгээд үйлдлээрээ алдартай байв. Түүний амьдралын хамгийн нандин дурсамж нь NBA-ын аварга болсон мөч биш, харин 1959 онд Грейс ахлах сургуулийн багийг мужийн аварга болгож байсан үе юм. Тухайн үед тэрээр сахилга бат алдсан шилдэг дөрвөн тоглогчоо багаасаа хасаж байсан ч үлдсэн шавь нартайгаа хамт ялалтад хүрч чадсан байдаг.
Түүний карьерыг хэлэлцэхэд Нейсмитийн нэрэмжит Сагсан бөмбөгийн алдрын танхимд ороогүй асуудал үргэлж дагалддаг. Хэдийгээр 2011 оноос хойш жил бүр нэр дэвшиж, 2026 онд дахин шилдэгүүдийн жагсаалтад багтсан ч тэрээр үүнд төдийлөн ач холбогдол өгдөггүй. Моттагийн хувьд шагнал урамшууллаас илүүтэй хийсэн ажил, хамт олон болон туулсан бэрхшээлүүд нь хамгийн үнэ цэнтэй зүйл ажээ. Тэрээр 30 гаруй жилийн турш өдөр бүр өглөөний 7 цагт “The Table” хэмээх найз нөхдийн хүрээллийнхэнтэйгээ уулзаж, амьдралын энгийн зүйлсийн талаар ярилцахыг илүүд үздэг байна.
Өдгөө түүний амьдралын гол тулгуур нь 71 жил ханилсан эхнэр Жанис нь юм. Эхнэр нь ой санамжаа алдах өвчнөөр шаналж буй ч Мотта түүнийг өөрийн биеэр асран халамжилж, өдөр бүрийг хамтдаа өнгөрүүлж байна. Алдар хүнд, амжилтын оргилд хүрч явсан дасгалжуулагч өнөөдөр гэр бүлийнхээ өмнө хүлээсэн үүргээ хариуцлагатайгаар биелүүлж, хөдөлмөрч фермер хүн шиг л эгэл даруу амьдарсаар байна. Дик Моттагийн хувьд амьдралын утга учир нь алдрын танхимд бус, харин хийж буй ажилдаа болон хайртай хүмүүстээ зориулах сэтгэлд оршдог ажээ.
