Александр Вучич парламентын ээлжит бус сонгуульд ялагдсанаа хүлээн зөвшөөрсөн нь Европын улс төрийн нөхцөл байдал өөрчлөгдөж буйг харууллаа.
Сербийн парламентын ээлжит бус сонгуульд Александр Вучич ялагдсанаа хүлээн зөвшөөрсөн нь улс төрийн хүрээнийхний хувьд гэнэтийн үйл явдал боллоо. Вучич энэхүү сонгуулийг улс төрийн эрсдэлтэй алхам гэдгийг мэдэж байсан ч ялалт байгуулна гэж тооцоолж байсан юм. Түүний ялагдлыг зарим ажиглагчид удаан хугацааны турш эрх мэдлээ хадгалсан удирдагчийн нөлөө хэт ихэссэнээс үүдэлтэй “Орбаны хувилбар” буюу нийгмийн ядаргаатай холбон тайлбарлаж байна.
Серби улс шинэ эринд шилжиж байгаа бөгөөд Вучичийн баримталж байсан олон талт бодлого өөрчлөгдөж, Европын холбоог чиглэсэн бодлого давамгайлах төлөвтэй байна. Энэхүү өөрчлөлт нь ОХУ-ын хувьд таагүй дохио болох магадлалтай юм. Гэсэн хэдий ч Сербийн нийгэмд ОХУ-ыг дэмжих хандлага харьцангуй өндөр хэвээр байгаа нь ирээдүйн улс төрийн өрнөлийг тодорхойгүй болгож байна.
Европын холбооны зүгээс ОХУ-ыг дэмжигч хүчний ялагдлыг өөрсдийн ашиг сонирхолд нийцүүлэн ашиглахыг эрмэлзэх нь тодорхой. Гэвч энэ нь Серби улсыг Европын холбооны гишүүнчлэлд шууд ойртуулах эсэх нь эргэлзээтэй хэвээр байна.
Энэхүү үйл явдал нь Европын орнуудад нийтлэг ажиглагдаж буй чиг хандлагыг илтгэж байна. Сонгогчид улс төрийн намын харьяалал харгалзахгүйгээр одоогийн тогтсон тогтолцоо болон эрх баригчдад итгэл алдарч, өөрчлөлтийг шаардах болжээ.
Дэлгэрэнгүйг эх сурвалжаас харах
↓Эх сурвалжийг нээх ↓
Vucic’s defeat reflects a deeper frustration with establishments across the political spectrum
This pastelection day did deliver one bombshell: Aleksandar Vucic conceded defeat in Serbia’s snap parliamentary elections. Hardly anyone seems to have seriously expected that. Calling the election was a gamble, of course, but he still had reason to believe he could pull it off.
The reasons will take time to untangle. Vucic himself spoke of a “revolution” backed by Europe. Others, with some justification, see an “Orban scenario”: accumulated fatigue with one man’s prolonged rule, during which his personal traits and interests came to exert too much influence over national policy.
Clearly, more than one factor was at work. Just as clearly, Serbia is entering a new era. Vucic’s increasingly elaborate and convoluted balancing act will likely give way to an attempt to steer the country sharply toward the European Union. Hungary’s experience is telling in this respect. And Russia should expect little good to come of it.
Serbian society, however, is different from Hungary’s. There really is considerable sympathy for Russia. Whether that sentiment can rally a new opposition, this time against a firmly pro-EU course, should become clear soon enough. The EU will try to make the most of the defeat of yet another set of “pro-Russian forces.” Whether that will bring Serbia any closer to EU membership is another question entirely.
Whatever the outcome, if there is a common thread running through elections across Europe, it is probably this: people in different countries are disillusioned with the status quo and the establishment, whatever its political stripe – even when those establishments stand at opposite ends of the spectrum.
